| Στόχοι    |   Αντικείμενο    |   Συντελεστές    |   Δικαιώματα 

 Αρχική 

 Επικοινωνία 

 Χάρτης της Σελίδας 

     
 

 Ελιές, διαχρονική, θρεπτική τροφή

 
 
 
“Οι άγγουραις και ακάμωταις, όπου συνάγουσι πράσιναις είναι ωφελιμότερες εις τον στόμαχον, και σφίγγουσι την κοιλίαν, oi δε μαύραις και ώριμαις βλάπτουσι την κεφαλήν, τους οφθαλμούς, και τον στόμαχον, δια τούτο σας γράφω μιαν ερμηνείαν θαυμάσιον, πώς να ταις κάμνετε, να γίνωνται πολλά νόστιμαις και άβλαβες. Λάβε ασβέστην άσβεστον ψηλόν και κοσκινισμένο λίτραις έξη, βάλε μέσα του νερό ψυχρόν, ανακάτωσέ τον να γένη ως το αδύνατο σούγλι, ήγουν χυλός, έπειτα βάλε δώδεκα λίτραις άθον κρυένιον, ή βελανιδέαν, και άλλον τόσον νερόν να γένη ένα με τον ασβέστην, και τότε έχε μαζομέναις ταις ελαίας, την ώραν εκείνη, ρίξε ταις μέσα, να κάμουν ώραις ή δέκα περισσότερον και σάλευέ ταις συχνά και ελαφρά να μην πληγωθούσι με κομμάτι ξύλον, και τότε έβγαλέ ταις, πλύνε ταις καλά, και βάλε ταις εις νερό κρύο να κάμουν ημέραις πέντε, και άλλασσε το νερό καθΆ εκάστην, και τότε έχε βρασμένες ταις μαραθίαις με το άλας καθώς κατωτέρω θέλωμεν ειπή και βάλε ταις εις την άρμην, και ούτως μένουσι, πράσινες εις το φυσικόν χρώμα του και εις το φαγί τους γλυκύταταις, ταις οποίας φύλαξον, εις αγγείον αλειψωμένον να χρονιάσουσιν...”
Μυρσίνη Λαμπράκη,  “Λάδι, Γεύσεις και Πολιτισμός 5000 χρόνων”,  Ελλην. Γράμματα, Αθήνα 1999

Αποσπάσματα από ντοκιμαντέρ