| Στόχοι    |   Αντικείμενο    |   Συντελεστές    |   Δικαιώματα 

 Αρχική 

 Επικοινωνία 

 Χάρτης της Σελίδας 

     
 

 «Η Ελαιοκαλλιέργεια στη Μινωική Κρήτη»

 
 
 
Το μάζεμα της ελιάς ήταν η τελευταία συγκομιδή της χρονιάς και απαιτούσε τον περισσότερο χρόνο. ¶ρχιζε το Νοέμβριο και δεν τελείωνε παρά στις αρχές Μαρτίου, όταν οι πολύ ώριμοι καρποί έπεφταν μόνοι τους. Μάζευαν με τα χέρια μερικές ελιές, τα ψηλά, ωστόσο, κλαδιά τα ράβδιζαν οι άντρες. Οι γυναίκες και τα παιδιά μάζευαν τις ελιές στο προσεχτικά καθαρισμένο χώμα, που, καμιά φορά, το σκέπαζαν με σεντόνια και τις ξεχώριζαν από τα φύλλα και από κανένα κοτσάνι. Έβαζαν τις λιωμένες ελιές σε τρίχινα τσουβάλια, που τα τοποθετούσαν ανάμεσα σε ένα είδος μικρού κάδου με στόμιο και σΆ ένα σωρό από μαδέρια που χρησίμευαν για πρέσα. Η συνήθεια αυτή διασώθηκε σε πολλά χωριά έως σήμερα. Αύξαιναν κατά κανόνα την πίεση, βάζοντας πάνω από τα μαδέρια ένα πελώριο βραχίονα μοχλού, που τη μια του άκρη τη στερέωναν μέσα στον τοίχο και την άλλη τη λύγιζαν με τη δύναμη των ανθρώπινων χεριών και των σάκων με πέτρες, που κρεμούσαν. Το λάδι από αυτή την πρώτη εν ψυχρώ απόσταξη έσταζε σΆ ένα πιθάρι ή κάδο, απΆ όπου το έβγαζαν για να το αποθηκεύσουν στις στέρνες του αγροκτήματος ή για να γεμίσουν τα τουλούμια από κατσικίσιο δέρμα. Μετέφεραν τα τουλούμια με το λάδι στο σπίτι του ηγεμόνα, του ιερέα ή του εμπόρου.
Έκαναν σωρό τον πυρήνα, που είχε ακόμη πολύ λάδι, και τον ζέσταιναν επί είκοσι μέρες. Τον ξαναλειτρίβιζαν κατόπιν, και το λάδι που έβγαινε αυτή τη φορά, ήταν πιο πικρό, πιο ξινό και δεν ξεπερνούσε σε ποσότητα το ένα τρίτο της πρώτης πίεσης. Στο τέλος ξεκαθάριζαν και το τελευταίο λάδι, βάζοντας τον πυρήνα στο ζεστό νερό, μέσα σΆ ένα ειδικό πήλινο δοχείο, το διαχωριστήρα του λαδιού: βρέθηκαν μινωικά δοχεία του είδους αυτού στην Πραισό, στα Γουρνιά, στα Μάλια και στο Βαθύπετρο, που μοιάζουν με αυτά, που χρησιμοποιούν οι σύγχρονοί μας. Οι λιπαρές ουσίες ανεβαίνουν στην επιφάνεια. Ο πιο βαρύς πολτός και το νερό αδειάζουν μέσα από έναν αγωγό στο βάθος του κάδου. Αντιλαμβανόμαστε τώρα, πόση χειρωνακτική δουλειά και πόσες φροντίδες απαιτούσε η παραγωγή λαδιού και  πόσο μπορούσε να ποικίλλει η τιμή και η ποιότητά του.
“Ελαία η καλλιστέφανος” (βιβλιοθήκη Τράπεζας Αττικής), Βασίλη Σημαντηράκη – Μαρίνας Λυκούδι Εκδόσεις “Έφεσος” , Paul Faure, «H καθημερινή ζωή στη μινωική Κρήτη»

Αποσπάσματα από ντοκιμαντέρ